KORT






I.


‘Milou, Milou, Milou…’ De voyeur keek toe vanuit de tuin. De geliefden hadden het slaapkamerraam wagenwijd openstaan. Door hun bewegingen steeg de temperatuur in de kamer; iets wat de voyeur kon terugzien aan de  bezwete lichamen, die slechts deels zichtbaar waren in de late, regenachtige schemering. Ah, dacht de voyeur, dit herken ik: dit was ooit mijn leven. De bewegingen, de geluiden, de zweetdruppels. Ik kan het weer voelen in mijn lichaam. De nachten die ik doorbracht met al die vrouwen. Het kietelende gevoel van hun haren in mijn gezicht.

Het was wonderbaarlijk dat dit kleine schouwspel, dat met iedere seconde minder goed zichtbaar werd, zoveel omhoog bracht. De voyeur herinnerde zich de kroegen waarin hij rondhing en de vrouwen sprak, het gevoel van zijn hand op hun benen: de spijkerstof; daaronder de warme huid. De terrasverwarming wanneer ze buiten gingen roken. Parfum in de avondlucht. Het geritsel van bladeren onderweg naar zijn huis. Zijn rammelende fiets over de stoeptegels. Het begin van de vroege vogelzang, die hem pas opviel nadat hij was klaargekomen. De namen van alle vrouwen die hij ooit bemind had: Mina, Esmee, Zoë, Vera, Tanja, Kirsten, Karin, Liselot, Liesbeth, Olga. De namen van de vrouwen die hij niet bemind had, maar die zijn fantasie nooit loslieten: Hannah, Ilona, Jules. Namen, herinneringen. Lichamen, orgasmes. Schimmen.

‘Milou, Milou, Milou…’ De naam klonk vanuit de slaapkamer, en hoewel het inmiddels al donker was, lieten de kreunen en stoten weinig aan de verbeelding over. In het donker zakte de voyeur door zijn knieën en voelde hij zichzelf wegzakken in de natte aarde. Dit was het moment om zijn verlies te erkennen: de leegte die er al die tijd was, maar nu pas voelbaar werd. De herinneringen, herfstavonden, winternachten: ze verdampten samen met het zweet van de geliefden tegenover hem. Alleen door hier te zijn kon hij zich nog iets herinneren; iets voelen. Hij wilde alles terug, maar wist dat hij niets kon krijgen. En hoe kon hij ooit herstellen van zo’n intens gemis?

‘Milou, Milou, Milou…’ De hese stem klonk harder, dichterbij. Voor enkele seconden was het bijna alsof de voyeur in de kamer was, bij de twee geliefden, in hun bed, tussen de lakens, onder hun lichamen, maar toen er een abrupt einde kwam aan de passie, werd alles donkerder dan alle nachten ooit konden zijn, en de voyeur, zijn herinneringen, zijn gedachten en zijn natte knieën, werden opgeslokt door een waas van onbeduidende vergetelheid. Niemand zag hem ooit nog terug.

Juli 2021