DE MOEDER EN DE DOCHTER    

NOVELLE




De moeder raakt zwanger op haar achttiende. Omdat zij bang is dat niemand haar nog aantrekkelijk vindt nu zij een kind in zich draagt, besluit zij eigenhandig abortus te plegen in een sloot. Wat volgt is een achtbaan van pornografie, angst en onverwachte tederheid.

'De moeder en de dochter' neemt seksualiteit, eigenwaarde en vervreemding onder een genadeloze loep. Het boek is bij meerdere grote uitgeverijen geweigerd (maar ook geprezen) wegens de expliciete inhoud en emotionele intensiteit.

BESTEL HIER


First edition limited to 150 copies
109 pages
Paperback
Design by Esmee Jakubowski
Edited by Maaike Schneiders


                  


‘Een kwartier later lopen de moeder en haar vriendje de straat uit. Het is nog steeds koud buiten, maar het vriendje van de moeder heeft ervoor gekozen geen jas mee te nemen. De moeder heeft dat ook niet gedaan. Ze voelt de koude wind langs haar benen blazen, die pas vanaf haar dijen bedekt worden. De moeder probeert van het gevoel te genieten: het is lekker fris, denkt ze, maar het is te fris, en ze krijgt kippenvel. Wanneer ze opzij kijkt en haar vriendje observeert, merkt ze dat hij er ontspannen bij loopt. Hij heeft zijn handen in zijn broekzakken. Met zijn rechterhand lijkt hij met iets in zijn zak te spelen.

Ze lopen de hoek om en zien het uithangbord van de kroeg. De deur staat open. Zonder iets te zeggen gaan ze naar binnen. Het is druk. Alle tafels zijn bezet. Alleen het kleine bankje naast de pooltafel is vrij.

De moeder loopt achter haar vriendje aan naar het bankje en kijkt om zich heen. Ze ziet in eerste instantie geen bekende gezichten, maar dan ziet ze Annabel bij de pooltafel staan. Annabel houdt de keu met beide handen vast en kijkt naar een meisje met gemillimeterd haar dat tegenover haar staat. Het meisje is aan de beurt en lijkt na te denken over haar zet. Terwijl de moeder langs haar loopt, observeert ze haar lichaam, en ze ziet dat het meisje een mooie, ronde kont heeft. Ook heeft ze een opvallend laag decolleté. De moeder heeft door dat haar vriendje ook even naar het meisje kijkt, maar dan Annabel begroet met een knuffel en een kus op haar wang. ‘Oh, ik had eigenlijk helemaal niet verwacht dat jullie nog zouden komen!’ roept Annabel. Ze maakt een klein, lichtelijk ongemakkelijk sprongetje en glimlacht naar de moeder. ‘Wat fijn,’ zegt ze. Ze loopt naar de moeder en geeft haar een lange knuffel en een kus op haar lippen. ‘Gecondoleerd, schat,’ zegt ze. De moeder zegt niks. ‘Gecondoleerd,’ zegt Annabel opnieuw. Opnieuw zegt de moeder niks. Ze knikt en loopt achter haar vriendje aan naar het bankje en gaat naast hem zitten. Vrijwel meteen legt haar vriendje zijn hand op haar bovenbeen. Hij knijpt zachtjes in het vel en leunt iets achterover, alsof hij het spel in alle rust  wil bekijken. De moeder begrijpt dat hij vooral bezig is met het meisje met het gemillimeterde haar, want zij staat tegen- over hen, en wanneer zij aan zet is, vallen haar grote borsten bijna uit haar shirt. De mensen die aan de tafeltjes rondom de pooltafel zitten, kijken er ook naar. De moeder kan duidelijk zien dat het meisje mooie, donkere tepelhoven heeft, want ze draagt net als zij geen beha. Om de aandacht van haar vriend- je te trekken, legt de moeder haar hand op de zijne en schuift ze hem langzaam naar boven, tot ze helemaal bovenaan haar dijbeen is, maar haar vriendje negeert haar.




                                           



Niet veel later verliest het meisje met het gemillimeterde haar. Ze glimlacht naar Annabel, legt de keu op de pooltafel en loopt weg. Annabel loopt met haar keu in de hand naar de moeder en haar vriendje. Ze gaat naast hen op de bank zitten. ‘Eindelijk weer een keertje gewonnen.’ zegt ze. De moeder glimlacht. ‘Wie was dat andere meisje?’ vraagt ze. ‘Dat meisje waar ik tegen speelde?’ vraagt Annabel. De moeder knikt.

‘Oh, dat is Stella,’ zegt Annabel. ‘Ze is het vriendinnetje van Lyda.’ Het vriendje van de moeder kijkt Annabel verbaasd aan. ‘Is ze lesbisch?’ vraagt hij. Annabel haalt haar schouders op. ‘Bi, denk ik.’ Ze haalt een hand door haar zwarte haren, staat op en legt de keu terug op de pooltafel. Twee brede mannen staan op van hun tafel, drukken hun peuk uit in de asbak en beginnen een nieuw spel. Annabel gaat weer op het bankje zitten.







Twee minuten later komt het meisje met het gemillimeterde haar terug. Ze loopt in een bijna rechte lijn op het bankje af, alsof ze op het punt staat om iets belangrijks te melden, maar ze blijft ervoor staan en zet haar linkerhand in haar zij. In haar rechterhand houdt ze een halfvol bierglas. ‘Hallo, ik ben Stella,’ zegt ze, zonder de moeder of haar vriendje een hand te geven. ‘Dag,’ zegt de moeder. Ze wil haar naam zeggen, maar haar vriendje geeft Stella een compliment over haar jurkje. De moeder voelt iets. Ze weet niet precies wat het is. Het zijn een soort kleine schokjes die door haar bovenlichaam trekken. ‘Willen jullie niet iets drinken?’ vraagt Annabel. ‘Ja, lekker,’  zegt de moeder. ‘Wijn?’ vraagt Annabel. De moeder knikt. ‘En jij een biertje?’ vraagt Annabel aan het vriendje van de moeder. Het vriendje knikt. Annabel staat op en loopt weg. Stella gaat op Annabels plek zitten en schuift naar het vriendje toe. ‘Waarom heb ik jullie hier nooit eerder gezien?’ vraagt ze. ‘Geen idee,’ zegt het vriendje van de moeder, zonder haar aan te kijken. ‘We komen hier bijna elke week.’ Stella schuift iets dichterbij en legt nu haar hand op zijn been. ‘Goh, ik ook,’ zegt ze. ‘Maar meestal niet op vrijdagen. Ik ben hier altijd op zater- dagen. En zondagen.’ Ze schiet in de lach. ‘En maandagen.’ Opnieuw voelt de moeder schokjes door haar bovenlichaam trekken. Ze vraagt zich af waar dat gevoel vandaan komt. ‘Moet je niet werken op maandagen?’ vraagt haar vriendje. ‘Nee, ik werk wanneer ik zelf wil,’ zegt Stella glimlachend. ‘Ik ben kunstenares. Ik ga vijf dagen per week naar mijn atelier om te werken, maar ik bepaal zelf wanneer.’ De moeder ziet dat haar vriendje interesse heeft in Stella. Hij heeft altijd al van cultuur gehouden. Zij niet. Toch gaat ze vaak met hem naar musea. Soms ziet ze wel eens een werk dat ze mooi vindt. Zo houdt ze wel van Jan Steen, Willem Kalf, Frans Hals of Jacob van Ruisdael, maar haar vriendje heeft een hekel aan naturalis- tisch werk. Hij houdt alleen van hedendaagse, abstracte kunst. Daar kan de moeder helemaal niets mee. Al helemaal niet het geëngageerde werk dat ze in kleinere musea en galeries moet bekijken. Waarom bemoeien mensen zich zoveel met elkaar? Waarom maken ze niet gewoon iets moois, iets dat iets herken- baars afbeeldt?

De moeder kijkt naar haar vriendje en ziet dat hij alleen nog maar met Stella bezig is. Wanneer ze voor de derde keer de schokjes door haar lijf voelt, staat ze op. Ze loopt gehaast door de mensenmassa naar het toilet. Halverwege komt ze Annabel tegen. Ze loopt haar bijna omver. ‘Rustig aan, mevrouwtje!’ roept Annabel, die wat bier op de vloer morst. ‘Waar ga je heen?’ vraagt ze. De moeder voelt haar benen trillen. ‘Ik ga naar het toilet,’ zegt ze. Ze loopt snel door, opent de deur van het toilet en stapt naar binnen.




                             



De schokjes worden erger;  het lijken zelfs een soort onwille- keurige spasmes te worden. De moeder hapt een paar keer naar adem en probeert tevergeefs tot rust te komen. Ze leunt tegen de muur. Haar lichaam trilt en haar armen bewegen heen en weer en op en neer, en haar benen knikken en doen pijn. Hijgend trekt de moeder haar jurk omhoog en kijkt ze naar haar buik en haar oranje schaamhaar.

Ze knijpt in haar vetrolletjes en begint te huilen. Ze vindt zichzelf zo lelijk, zo onaantrekkelijk. Ze begrijpt wel dat haar vriendje meer interesse heeft in Stella dan in haar. Ze heeft lelijke borsten, een dik lichaam, en ze is veel te emotioneel. De moeder wil haar vriendje niet teleurstellen. Ze steekt haar hand in haar string en begint over haar schaamlippen te wrij- ven. Ze voelt nauwelijks iets van haar eigen aanraking en begint nog harder te huilen. Met haar middelvinger drukt ze hard tegen haar clitoris, die pijn doet, en ze spreidt haar benen. Af en toe opent ze haar ogen een beetje en kijkt ze in het spiegeltje boven de wasbak. Ze ziet haar gezicht rood worden en lang- zaam opzwellen. Dan trekt ze haar jurkje naar beneden en ziet ze haar borsten eruit vallen. Haar tepels zijn hard en donker in het zwakke toiletlicht, maar niet even donker als die van Stella. De moeder steekt haar hand in haar mond en beeldt zich in dat het haar vriendje is.

Ze mag hem niet teleurstellen. Snikkend zuigt ze op haar eigen hand en beweegt ze hem ritmisch heen en weer. Ze wil stop- pen met huilen, dus ze steekt haar hand verder in haar keel, tot ze bijna moet kokhalzen. Ze krijgt nagenoeg geen adem en kan onmogelijk nog geluid maken. Ze huilt niet meer en komt klaar. Een gevoel van intense verlossing spoelt over haar tril- lende lichaam. Ze is vrij. Zuchtend laat ze haar plas lopen.’